چو پا بر دامن صحرا نهادند

شاعر : جامي

بر او دست جفاکاري گشادندچو پا بر دامن صحرا نهادند
ميان خاره و خارش فکندندز دوش مرحمت، بارش فکندند
از او صلح و از آن سنگين‌دلان جنگبدين‌سان بود حالش تا سه فرسنگ
ازو گرمي وز ايشان سردگوييازو نرمي وز ايشان سخت‌رويي
ز رفتن، بر لب چاه آرميدندز ناگه بر لب چاهي رسيدند
ز تاريکي‌ش چشم عقل خيرهچهي چون گور ظالم تنگ و تيره
برون از طاقت انديشه، غورشمدار نقطه‌ي اندوه دورش
به نوعي ناله و فرياد برداشتدگر بار از جفاشان داد برداشت
دل چون سنگ ايشان سنگ‌تر شدولي آن ساز تيز آهنگ‌تر شد
دلم ندهد که گويم آنچه کردندچه گويم کز جفا ايشان چه کردند
چو گل از غنچه، عريان شد تن اوکشيدند از بدن پيراهن او
در آب انداختند از نيمه‌راهشفروآويختند آنگه به چاهش
نشيمن ساخت آن را بي‌درنگيبرون از آب، در چه بود سنگي
چو شب روي زمين از ماه روشنشد از نور رخش آن چاه روشن
عفونت را برون برد از هوايششميم گيسوان عطرسايش
سوي سوراخ ديگر شد خزندهز فر طلعت او هر گزنده
که جدش را ز آتش مامني بودبه تعويذ اندرش پيراهني بود
از آن رو شد بر او آتش گلستانفرستادش به ابراهيم، رضوان
ز بازوي وي آن تعويذ بگشودرسيد از سدره جبريل امين زود
بدان پوشيد آن پاکيزه تن رابرون آورد از آنجا پيرهن را
پيامت مي‌رساند ايزد پاکاز آن پس گفت: «اي مهجور غمناک!
گروه ناصواب‌انديشگان راکه روزي اين خيانت‌پيشگان را
فکنده پيش‌سر ، پيشت رسانم،ز تو دل‌ريش‌تر پيشت رسانم
ز رنج و محنت اخوان برآسودز جبريل اين سخن يوسف چو بشنود
نديم خاص شد روح‌الامين‌اشبه تسکين دادن جان حزينش